Σύνδρομο Θωρακοοσφυϊκής ένωσης (Maigne’s syndrome)

Στην σπονδυλική στήλη, η κατώτερη θωρακική μοίρα (Θ12) όπου ενώνεται με την ανώτερη οσφυϊκή (Ο1) ονομάζεται Θωρακοοσφυϊκή ένωση.

Αιτία :

Η μετάβαση από την θωρακική στην οσφυϊκή μοίρα είναι κρίσιμη και σημαντική καθώς η δομή/ανατομία αλλά και η λειτουργία αυτών των αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης διαφέρουν η μία από την άλλη.

Η θωρακική μοίρα έχει την δυνατότητα να πραγματοποιεί μεγαλύτερου εύρους στροφικές κινήσεις ενώ η οσφυϊκή μοίρα πραγματοποιεί καλύτερη κάμψη και έκταση έναντι της θωρακικής μοίρας.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά καθιστούν εκ φύσεως τη θωρακοοσφυϊκή ένωση ασταθή και συνεχώς εμπλεκόμενη σε στροφικές κινήσεις, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία και στις άνωθεν αρθρώσεις (Θ10-Θ11 / Θ11-Θ12).

Πολλές φορές ο πόνος δεν παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο σημείο και συχνά εντοπίζεται μακριά από το σημείο βλάβης. Αυτό οφείλεται στον ερεθισμό κλάδων του υποπλεύριου (Θ12), λαγονοϋπογάστριου (Θ12-Ο1) και λαγονοβουβωνικού (Ο1) νεύρου κατά την έξοδο τους από την θωρακοοσφυϊκή ένωση.

Συμπτώματα :

Η κύρια κλινική εκδήλωση του συνδρόμου περιλαμβάνει πόνο στην περιοχή της οσφύος σχεδόν πάντα ετερόπλευρα (σε μία μόνο πλευρά), στην περιοχή της ιερολαγόνιας άρθρωσης όπου σε αρκετές περιπτώσεις συνοδεύεται από πόνο στην περιοχή του γλουτού, την βουβωνική χώρα, την ηβική σύμφυση, τα γεννητικά όργανα και την εξωτερική επιφάνεια του ισχίου.

Το σύνδρομο της Θωρακοοσφυϊκής ένωσης εμφανίζεται κυρίως σε άτομα μετά από κάποια απότομη στροφική κίνηση του κορμού καθώς επίσης και μετά από κάποια παρατεταμένη επιβαρυντική στάση του σώματος.

Υπάρχουν περιπτώσεις που γίνετε λάθος εκτίμηση στην διάγνωση καθώς η συμπτωματολογία εμφανίζεται μακριά από την πηγή του προβλήματος.

Η διάγνωση γίνεται κατόπιν συστηματικής και λεπτομερούς κλινικής εξέτασης μέσω εφαρμογής ειδικών δοκιμασιών, τόσο κεντρικά στα επίπεδα της σπονδυλικής στήλης που δυσλειτουργούν, όσο και περιφερικά στα σημεία όπου εκδηλώνεται ο αναφερόμενος πόνος.

Θεραπεία:

1. Η Χειροπρακτική αποκατάσταση της δυσλειτουργίας των εμπλεκομένων αρθρώσεων (Θ12-Ο1) επιφέρει άμεσα αποτελέσματα ως προς την σωστή λειτουργία αυτών καθώς και μείωση του πόνου. Ταυτόχρονα κρίνεται απαραίτητη και η κινητοποίηση της ιερολαγόνιας άρθρωσης.

2. Κατόπιν δίνουμε έμφαση στην χαλάρωση του μυϊκού σπασμού των μυών που σχετίζονται ανατομικά με την θωρακοοσφυϊκή ένωση, όπως το διάφραγμα, ο τετράγωνος οσφυϊκός και ο λαγονοψοΐτης.

3. Ακολουθεί η αντιμετώπιση των μυοπεριτονιακών σημείων πυροδότησης πομπού (trigger point)

4. Ιδιαίτερη θέση στη διαδικασία της αποκατάστασης θα πρέπει να έχει και η άσκηση με στόχο την ενδυνάμωση των ατροφικών μυών (π.χ. πολυσχιδής, εγκάρσιος κοιλιακός) αλλά και την

5. Διατάσεις για την αύξηση της ελαστικότητας ( Stretching) των βραχυμένων μυών ώστε να αντιμετωπιστούν οι μυϊκές ανισορροπίες.

Dc Chiropraktor

Christopher Mouratidis